Anioły I Albatrosy, Ptaki Dobrej Wróżby

Anioły i Albatrosy, Ptaki Dobrej Wróżby

written by: Konrad Stawiarski

 

Przyfrunęły na znak dobrej wróżby nam
Albatrosy, ptaki dalekosiężne.
Ukazały się obojgu jako Anioły,
Dusze stare, starożytne, święte.

Widzieliśmy skrzydła ich
Od wieczności starsze.
Przyniosły nam bogactw blask
I po rozłące miłości pióra drżące.

Chwilę były tu, pod balkonem twym,
Wiosna nastała gorąca.
Patrzyłaś tak zakochana w nich,
Rozmiłowana i czująca.

Ta chwila dwakroć powtórzyła się,
Albatrosy, królewskie ptaki głębin,
Z aniołami jakby zbratane były,
Jak ludzkość z wszechświatem niezgłębionym.

To anioły, nasze anioły, rzekłaś mi.
To prawda, prawda przecież.
Wyższa istota kieruje poczynaniami,
Jak przylot do nas albatrosów.

Pieśń albatrosa śpiewał wiatr,
Przestrzeń i wszechświat cały.
Płomienna biel anielskich piór
Lśniła i wtedy, gdy odlatywały.

Wydawały odgłosy radości,
By ukazać się także nam.
I chciałem zapisać na skraju pióra:
„Oto królewska, anielska gromada Albatrosów,
nam dana, ludziom dana.”