Sonata Berlińska Dla Ewy

Sonata Berlińska Dla Ewy

written by: Konrad Stawiarski

 

I. Allegro – Miasto dźwięków, miasto wspomnień.
W berlińskim deszczu odbija się szyba,
W niej twarz — jak z nut zapomnianych sonat.
Tramwaj jak wiolonczela przyspiesza,
Gra w mojej głowie twój głos — ton po tonach.
Pod bramą, gdzie liść jesienny przylepia się do bruku,
Czekam — jak Chopin na list od Marii.
A miasto huczy jak fortepian — z tłumów i huku,
A ty mi w sercu grasz wciąż — Ewo, w akordzie wiary.

Refren:
Ewo, moja Berlińska pieśni,
W tobie spokój, w tobie krzyk,
Kiedy świat w ruinach myśli,
Tyś jest światłem moich dróg i chwil.

II. Adagio – O miłości, co się nie starzeje.
Twoje imię brzmi jak sen – w marmurze dnia,
Jak dźwięk harfy nad Sprewą, o zmroku.
Niech się nie kończy ta cicha gra,
Niech trwa – choćby w płomieniach obłoku.
W twoim spojrzeniu – północ i świt,
W ustach – śmiech i łza jednocześnie.
A gdy świat zgaśnie, ja chcę w nim być,
By z tobą milczeć w miłości wiecznej.

Refren:
Ewo, moja Berlińska pieśni,
Czas to tylko zły rytm snów,
Ty mnie uczysz – jak żyć w ciszy,
Jak śpiewać, nie mając już słów.

III. Scherzo – Ironia losu.
Na Alexanderplatz gra żebrak z trąbką,
Nutą przebija noc i mgłę,
A ja idę, pijany wspomnieniem,
Jakbyś szła przede mną — we mgle.
Berlin — to miasto rozdartych dźwięków,
Miłość i bunt, cień i żar,
A ja gram w nim jak szaleniec bez lęku,
Bo w moim sercu płonie — twój świat.

Refren:
Ewo, moja Berlińska pieśni,
Tyś mój spokój, mój gniew, mój ton,
Kiedy świat się wali w ciszy,
Tyś jest moim — refrain d’amour.

IV. Finale – Coda światła.
Gdy przyjdzie świt nad Tiergarten,
I śnieg przykryje stare dni,
Ja wciąż cię słyszę — jak w sonecie
Granym szeptem pośród mgły.
I wiem, że miłość — to nie kraj,
Nie język, list czy wspólny dom,
To echo dusz, co w sobie grają —
Jak dwoje smyczków — jeden ton.

Refren (ostatni):
Ewo, moja Berlińska pieśni,
Z tobą milczę, z tobą brzmię,
Jeśli Bóg stworzył nutę wieczną —
To dla ciebie… i dla mnie.