What More Could I Crave, a poem by Grażyna Misiaszek at Spillwords.com
William Warby
Home
Language
English

What More Could I Crave

Grażyna Misiaszek·
EnglishInternationalPoetryPolish
·0 Comments·1 min read·

EnglishPolish

What More Could I Crave…

written by: Grażyna Misiaszek

 

How swiftly the days dance away,
No pause for pondering’s delay.

I seize their fleeting, tender grace,
Lest they vanish without a trace.

The air hums soft, a gentle guide,
So I wander where fields abide.

Through meadows’ paths, I softly roam,
Where silence beckons, calling home.

This quiet soothes my weary soul,
Life’s heavy moments take their toll.

In stillness sweet, my heart’s set free,
Its gentle balm envelops me.

Only the whisper of blossoms bright,
A vibrant weave of pure delight,

Above, a butterfly weaves its flight,
Urging my steps to chase the light.

“Where shall I wander?” I softly muse,
Its wings reply with fluttered cues,

Soaring carefree, as if to say,
It speaks in breezes, light as play.

Oh, how my spirit lifts and sings,
As if I dwell where dreams take wing.

What more could I crave, when all is mine?
This moment sparkles, pure, divine.

Just skies of azure, boundless, wide,
And sunbeams warm, where joys reside,

To cradle this frame, no longer young,
With golden rays, so softly flung.

Let flowers unfurl their radiant bloom,
Let birds in chorus pierce the gloom,

For this is Eden, here on earth,
Where jasmine’s breath gives beauty birth.

Czego Jeszcze Mi Potrzeba…

written by: Grażyna Misiaszek

 

Jak szybko mijają dni
Nie czas na zastanawianie.

Korzystam więc z nich, dbając,
By nie uciekły w zapomnienie.

Pogodna aura mi sprzyja,
Na spacer się więc wybrałam.

Ścieżką przez łąki gdzieś,
Gdzie cisza mnie wołała.

Ta cisza mnie uspakaja,
Bo życia trudne są chwile.

Pragnę się zapomnieć,
W tej ciszy tak sercu miłej.

I tylko szum kwiatów,
Kolorowych i bajecznych…

Nade mną leci motyl,
Jakby chciał mnie przyspieszyć.

Dokąd mam iść, spytałam,
A on pomachał skrzydełkami.

I frunął tak beztrosko,
Jakby ze mną rozmawiał.

Jak błogo się poczułam,
Jakbym żyła gdzieś w baśni.

Czego jeszcze mi potrzeba,
Gdy wszystko już mam właśnie.

Tylko błękitnego nieba
I słońca które błogo świeci.

I niech świeci i ogrzewa,
Moje ciało już nie młode.

Niech kwitną te cudowne kwiaty,
I ptaki chórem pięknie śpiewają.

Bo to przecież raj na ziemi,
Gdy i jaśminy zakwitają.

Subscribe to our Newsletter at Spillwords.com

NEVER MISS A STORY

SUBSCRIBE TO OUR NEWSLETTER AND GET THE LATEST LITERARY BUZZ

We don’t spam! Read our privacy policy for more info.

Latest posts by Grażyna Misiaszek (see all)
Spillwords Press © 2015-2026