Rzeźbiarz Łez, a poem by Konrad Stawiarski at Spillwords.com
Home
Language
English

Rzeźbiarz Łez

Konrad Stawiarski·
EnglishGermanInternationalPoetryPolish
·0 Comments·1 min read·

PolishEnglishGerman

Rzeźbiarz Łez

written by: Konrad Stawiarski

 

Sztuką jest miłość, dłutem w dłoniach ślepej nocy,
Gdy czarna róża zakwita we mnie bólem.
Ja, wilk wśród kolców, głodny własnej mocy,
Miłość uczyniłem giermkiem i królem.

Boże, za długo szedłem ścieżką samotności,
Ku autodestrukcji, w poetyckim ogniu.
Gdy serce kuźnią, gdzie pod ciężką bramą życia,
Kułem swój upadek z milczących snów.

Światłem mi byłaś, lecz gasłem przy tobie,
Jak gwiazda, której wydało się, że jest księżycem.
Czyż przy mnie brak szczęścia i jasności,
Czyż rzeźbiarz łez wciąż tkwi w mojej duszy?

Kocham Cię choć echo drży w pustych katedrach,
Lecz choć moje dłonie uczą tylko łzy, serce ci oddaję.

The Sculptor of Tears

written by: Konrad Stawiarski

 

Love is an art, with a chisel in blind night’s hand,
When a black rose blossoms within me in pain.
I, a wolf among thorns, for my own strength I stand,
Made love both squire and king in my domain.

For too long I wandered the path of solitude,
Toward self-destruction in poetic flames.
My heart a forge beneath life’s heavy rood,
Where silent dreams I hammered into shame.

You were my light, yet near you I would fade,
Like a star that dreamt itself the moon above.
Is it with me that brightness is betrayed?
Does the sculptor of tears still dwell in my love?

I love you, echoes tremble through hollow cathedrals,
My hands teach tears, yet my heart is yours in full.

Der Bildhauer der Tränen

written by: Konrad Stawiarski

 

Die Liebe ist Kunst, ein Meißel in blinder Nacht,
Wenn eine schwarze Rose in mir erblüht in Schmerz.
Ich, ein Wolf unter Dornen, von eigener Macht entfacht,
Machte die Liebe zum Knecht und zum König im Herz.

Zu lange ging ich den Pfad der Einsamkeit,
Zur Selbstzerstörung im poetischen Brand.
Mein Herz, eine Schmiede unter des Lebens Schwere und Zeit,
Wo ich meinen Sturz aus stummen Träumen fand.

Du warst mir Licht, doch neben dir verging ich,
Wie ein Stern, der glaubte, selbst der Mond zu sein.
Ist bei mir das Glück, das helle, flüchtig?
Wohnt der Bildhauer der Tränen noch in mir allein?

Ich liebe dich, auch wenn in leeren Kathedralen das Echo bebt,
Denn meine Hände lehren nur Tränen, doch mein Herz dir lebt.

Subscribe to our Newsletter at Spillwords.com

NEVER MISS A STORY

SUBSCRIBE TO OUR NEWSLETTER AND GET THE LATEST LITERARY BUZZ

We don’t spam! Read our privacy policy for more info.

Latest posts by Konrad Stawiarski (see all)
Spillwords Press © 2015-2026